Yeme, İçme ve İsraftan Kaçınmak

Bir tabağa ihtiyacımızdan fazla yemek alıp yarısını çöpe attığımızda sadece yiyecek kaybolmaz. O yiyeceğin yetişmesi için kullanılan su, emek, zaman ve para da boşa gitmiş olur. Bu yüzden israf, küçük görünen ama birçok şeyi etkileyen bir davranıştır.

İsraf, sahip olduğumuz nimeti gereksiz ve ölçüsüz kullanmaktır. Yalnızca yemekle ilgili değildir. Su, elektrik, para, kıyafet, zaman ve hatta dikkatimizi bile israf edebiliriz.

Yeme-içmede ölçü önemlidir. İnsan bedeninin ihtiyacı vardır; aç kalmak doğru olmadığı gibi sürekli gereğinden fazla yemek de sağlığımıza zarar verebilir. Kur’an yeme-içmeyi serbest bırakırken israf etmemeyi özellikle hatırlatır.

Alışverişte de kendimize şu soruları sorabiliriz: “Buna gerçekten ihtiyacım var mı?”, “Evde benzeri var mı?”, “Sadece başkasında gördüğüm için mi istiyorum?” Her istediğimizi hemen almak, zamanla tüketimi bir mutluluk aracı hâline getirebilir.

Su kullanımı da önemlidir. Diş fırçalarken musluğu açık bırakmak, duşu gereksiz yere uzatmak veya abdestte suyu ölçüsüz kullanmak nimet bilincine uymaz. Su bize kolay ulaşıyor olabilir ama dünyanın birçok yerinde insanlar temiz suya ulaşmakta zorlanmaktadır.

Zaman israfı da düşünülmelidir. Dinlenmek, oyun oynamak ve eğlenmek ihtiyaçtır. Fakat “birkaç dakika” diye başladığımız bir oyun saatler sürüyor, ödevimizi, ailemizi ve ibadetimizi ihmal ettiriyorsa denge bozulmuş demektir.

İktisat, cimrilik değildir. Cimri insan gerektiği yerde de vermekten kaçınır. İktisatlı insan ise nimeti doğru yerde ve gerektiği kadar kullanır. İhtiyacı olduğunda harcar, paylaşması gerektiğinde paylaşır ama gösteriş ve gereksiz tüketimden uzak durmaya çalışır.