Oyun, Telefon ve Sorumluluk Dengesi

Oyun oynamak ve eğlenmek hayatın doğal bir parçasıdır. İnsan sürekli çalışamaz; dinlenmeye ve keyif aldığı şeylere de ihtiyaç duyar. Problem oyun veya telefonun varlığı değil, hayatımızdaki yerinin ölçüsüz hâle gelmesidir.

Bir oyunun başına “yarım saat” diye oturup iki saat sonra kalkıyorsak kontrolün kimde olduğunu düşünmeliyiz. Biz mi oyunu kullanıyoruz, yoksa oyun mu zamanımızı yönetiyor?

Dijital oyunların ve internetin faydalı yönleri vardır. Yeni şeyler öğrenebilir, uzaktaki yakınlarımızla iletişim kurabilir ve eğlenebiliriz. Fakat aşırı kullanım uyku, ders, aile ilişkileri, hareket etme ve ibadet düzenimizi etkileyebilir.

Sürekli ekran karşısında olmak, gerçek hayattaki sorumlulukları daha sıkıcı göstermeye başlayabilir. Oyunda hızlı ödüller alırken ders çalışmanın sonucu daha geç gelir. Bu nedenle irademizi kullanmayı öğrenmek gerekir.

İyi bir denge için önce süreyi fark etmek gerekir. Telefonların ekran süresi bölümüne bakmak çoğu zaman şaşırtıcı olabilir. “Ben o kadar kullanmıyorum.” dediğimiz hâlde saatlerin geçtiğini görebiliriz.

Sınır koymak ceza değildir. Nasıl uyku saatimiz varsa ekran için de bir sınır belirleyebiliriz. Yemek masasında telefon kullanmamak, uyumadan bir süre önce ekranı bırakmak ve ders sırasında telefonu başka yerde tutmak küçük ama etkili adımlardır.

Gerçek hayatta da hobilerimizin olması önemlidir. Spor, yürüyüş, el işi, kitap, arkadaşlarla yüz yüze sohbet veya ailece yapılan faaliyetler ekranın tek eğlence kaynağı olmasını engeller.