Kibir ve Kendini Beğenmek

Kibir, insanın kendisini başkalarından üstün görmesi ve bu üstünlük düşüncesiyle insanları küçümsemesidir. Güzel bir yeteneğe sahip olmak, başarılı olmak veya kendine güvenmek kibir değildir. Problem, sahip olduğumuz özellikleri başkalarını değersiz görmek için kullanmaya başladığımızda ortaya çıkar.

Bir öğrenci derslerde çok başarılı olabilir. Bu başarı için çalışması güzeldir. Fakat arkadaşlarına “Siz zaten hiçbir şey bilmiyorsunuz.” diye davranıyorsa başarısı ahlakını güzelleştirmemiş demektir. Spor, güzellik, para, aile, takipçi sayısı veya başka özellikler de insanın kibre kapılmasına sebep olabilir.

Kibir, insanın öğrenmesini de engeller. Kendini her şeyi biliyor sanan kişi soru sormaz, tavsiye dinlemez ve hatasını kabul etmekte zorlanır. “Ben yanlış yapmış olamam.” düşüncesi kişiyi aynı hataları tekrar etmeye götürebilir.

Kendini beğenme anlamında kullanılan ucb kavramı da insanın yaptığı güzel işleri tamamen kendinden bilmesi ve kendi gözünde büyütmesiyle ilgilidir. Oysa yeteneğimiz, sağlığımız, imkânımız ve karşımıza çıkan fırsatlar Allah’ın nimetleridir. Emek vermek önemlidir ama nimetin sahibini unutmamak gerekir.

Kibrin ilacı insanın kendisini aşağılaması değildir. Gerçekçi olmak, nimetlerin kaynağını düşünmek, başkalarının da güçlü yönleri olduğunu görmek ve hatalarımızı kabul etmeyi öğrenmek daha sağlıklı bir yoldur.

Peygamberimizin tevazusu bu konuda bize örnektir. İnsanların arasında sade biçimde bulunmuş, kendisine aşırı ayrıcalık gösterilmesini istememiş ve günlük işlerde yardımcı olmuştur.

.