Büyüklere Saygı, Küçüklere Sevgi

Toplumda farklı yaşlardan insanlar birlikte yaşar. Çocuklar, gençler, yetişkinler ve yaşlılar birbirlerine ihtiyaç duyar. İslam ahlakı, büyüklerin tecrübelerine saygı göstermeyi ve küçüklere sevgi ile merhametle yaklaşmayı öğütler.

Büyüklere saygı sadece yaşlı birini gördüğümüzde ayağa kalkmak gibi tek bir davranış değildir. Onları dinlemek, konuşurken kaba sözlerden kaçınmak, ihtiyaç duyduklarında yardımcı olmak ve hayat tecrübelerinden faydalanmak da saygının parçalarıdır.

Yaşlı bir insan bazen yavaş yürüyebilir, bir şeyi birkaç kez sorabilir veya teknolojik bir konuda zorlanabilir. Böyle zamanlarda alay etmek veya sabırsız davranmak kolaydır. Fakat bir gün biz de yaşlanacağız. Bugün bize sıradan gelen işleri yapmak ileride zorlaşabilir. Bunu düşünmek insanın sabrını artırır.

Küçüklere sevgi ise sadece onları sevmek değil, güvenli ve değerli hissettirmek demektir. Küçük bir kardeşimiz bir şeyi yanlış yaptığında onu sürekli aşağılamak yerine öğretmek gerekir. “Sen zaten beceremezsin.” demek yerine nasıl yapacağını göstermek çok daha güzeldir.

Peygamberimiz çocuklarla ilgilenmiş, onlara selam vermiş ve sevgisini göstermiştir. Bu tavır, çocuğun da saygıyı öğrenmesine yardımcı olur. Çünkü saygı tek yönlü değildir. Sürekli bağırılan ve küçümsenen bir çocuğun güzel iletişim kurmayı öğrenmesi zor olabilir.

Büyüklerin de küçüklere karşı sorumluluğu vardır. Yaşı büyük olmak, her zaman haklı olmak anlamına gelmez. Bir büyüğün küçüğü ezmesi, onun eşyasını izinsiz alması veya sırf küçük olduğu için düşüncesini önemsememesi doğru değildir. Gerçek büyüklük, gücü güzel kullanabilmektir.

Aile içinde kuşaklar arası farklılıklar olabilir. Dedemizin sevdiği şeylerle bizim sevdiklerimiz aynı olmayabilir. Kullandığımız kelimeler, teknoloji alışkanlıklarımız ve eğlence biçimlerimiz değişebilir. Farklılıklar saygısızlık için sebep değildir. Birbirimizi anlamaya çalışabiliriz.